بیانیه دوم میرحسین موسوی

به مناسبت 13آبان

اشاره: در پی انتشار بیانیه ی اول میرحسین موسوی (در پست پایین) که بازتاب وسیعی در جهان و ایران داشت، موجی از اظهار نظرهای موافق و مخالف پیرامون آن انجام پذیرفت. به همین علت میرحسین مسوی برای روشن تر شدن اذهان عمومی دست به انتشار بیانیه ی دیگری زد. متن کامل این بیانیه را که دقائقی پیش از زیر دست شان قاپیدیم تا اولین وبلاگی باشیم که آن را منتشر می کند به شرح ذیل است:

به نام سبزی

ملت بزرگ و شریف ایران!

بدانید راه دراز و پر پیچ و خم «دموکراسی» جز با «آنارشیسم» ممکن نیست. آنارشیسم و هرج و مرج، مقدمه ی رسیدن به دموکراسی است. این شعار مزخرفی که «دموکراسی نیازمند فرهنگ سازی است» از آن مسائلی است که غربی ها به خورد ما داده اند تا ما هیچ وقت دست به شورش نزنیم. ما باید یک تعریف جدید و بومی از دموکراسی تولید کنیم. چه کسی گفته دموکراسی یعنی «اکثریت»؟ دموکراسی یعنی «اقلیت صاحب قدرت و ثروت». دموکراسی یعنی بالاشهری ها. مابقی جوات موات هایی هستند کالانعام که هیچ عقل و شعوری از خود ندارند. اگر عقل و شعور داشتند که به احمدی نژاد رای نمی دادند!

سبزی های عزیز!

آگاه باشید برای دستیابی به دموکراسی باید هزینه کرد. مگر نشنیدید که پیر ما، سعید حجاریان فرمود «اصلاحات نیاز به خون دارد» ؟! بنابراین برای رسیدن به «مردم سالاری» واقعی چاره ای نیست جز این که عده ای از «مردم» قربانی این راه شوند. این سخن آقای خاتمی که باید به «قانون» احترام گذاشت و «قانون گرا» بود مزخرفاتی بیش نیست. قانون را تنها برای بسته شدن دهان ما نوشته اند. قانون تا جایی  قانون است که حامی منافع ما باشد. ما هر چه می کشیم از این خاتمی و «جامعه ی مدنی» اوست. جامعه ی مدنی سیری چند؟ ما برای رسیدن به قدرت، نیازمند یک «جامعه ی زدنی» هستیم نه مدنی. 

طرفداران عزیز و شورشی من!

یقین بدانید روی عهدمان با شما استواریم و تا آخر راه در کنار شما خواهیم ماند. درست است که در خانه های مجلل خود نشسته ایم و از آن جا جنب نمی خوریم، اما این دلیل نمی شود که بیکار باشیم. به شدت در حال فعالیت ایم. بیانیه می دهیم. مصاحبه می کنیم. و از همه مهم تر رهبری شما را بر عهده داریم. آیا فکر می کنید ارزش بیانیه دادن ما، کمتر از خیابان ریختن شماست؟ اصلا اگر ما بیانیه ندهیم و مصاحبه نکنیم که شما نمی توانید به خیابان ها بریزید و شورش کنید!

جوانان اغتشاش طلب من!

فرزندان ما هم مانند ما در کنار شمایند. قبول دارم که خیلی هاشان خارج از کشورند و یا مشغول درس و تحصیل خود هستند، اما آن ها هم بی خیال ماجرا نشده اند. دارند خودشان را برای آینده ای نه چندان دور آماده می کنند. یقینا شما جوانان عزیز و احساسی و بیکار که سرشار از شور افراطی هستید این موضوع را درک می کنید که این موج برای ادامه ی راه خود در آینده، محتاج رهبرانی جدید و جوان است. خب چه کسی بهتر از فرزندان ما؟ هم تحصیل کرده اند و هم درد کشیده. مطمئن باشید به هر مقدار که شما باتوم و اشک آور بخورید و کهریزک و اوین بروید مسئولیت فرزندان ما برای بهتر درس خواندن بیشتر خواهد شد.

سخن آخر این که ای مردم دموکراتیک سبز!                        

به خیابان ها بریزید. اعتراض کنید. شورش کنید. و حتی اگر شد بمیرید. چه بهتر. به هیچ وجه نگران مراسم ختم هم نباشید. مردن از شما ، مراسم ختم گرفتن از ما.